Była to ustawa o cytowaniu (wyjaśniająca które pisma jurystów mogą być przedstawiane w postępowaniu sądowym i jak sędzia ma oceniać ich wagę w sporze między stronami) wydana przez Teodozjusza II i Walentyniana III w Rawennie.
Na jej mocy autoryzowano dzieła pięciu nieżyjących prawników. Byli to:
- Papinian
- Paulus
- Gajus
- Ulpian
- Modestin
Jeżeli w sądzie strona przedstawi opinię większości (3) z owej grupy pięciu jurystów, sędzia jest taką opinią związany. Jeśli zaistniała równość zdań przeważała opinia Papiniana, którego uważano za księcia prawników rzymskich. Gdy była równość zdań a Papinian milczał lub żaden z autoryzowanych prawników nie rozstrzygał sporu wówczas dopiero sędzia odzyskiwał moc.
W dominacie zaczęły rozwijać się państwowe szkoły prawa zakładane przez cesarza. Zatrudniały one profesorów prawa opłacanych przez władze państwowe. W tym okresie nastąpiła wulgaryzacja prawa.